Encyklopedia PWN
urzędy pracy, instytucje zajmujące się problemami zatrudnienia i bezrobocia.
Pierwsze publiczne służby zatrudnienia zostały powołane w Polsce 1919; działały do wybuchu II wojny światowej 1939; po 1945 powołano biura pośrednictwa pracy, które zajmowały się głównie administracyjnym kształtowaniem zatrudnienia wobec niedoborów rąk do pracy; działały one do 1989 i zostały przekształcone w wojewódzkie i rejonowe biura pracy, te z kolei w utworzone I 1993, jako specjalne organy administracji rządowej, urzędy pracy; od 1999 urzędy pracy są organami administracji samorządowej, podległymi marszałkom województw i starostom powiatów; zadania: kształtowanie polityki rynku pracy, przeciwdziałanie bezrobociu i łagodzenie jego skutków; działają na szczeblu wojewódzkim i powiatowym; wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy powstały z biur pracy, będących jednostkami urzędów administracji terenowej; zajmują się pośrednictwem pracy, orientacją zawodową, gospodarowaniem środkami Funduszu Pracy, inicjowaniem i finansowaniem prac interwencyjnych i robót publicznych, analizami i sprawozdaniami, prowadzą ewidencję bezrobotnych i rozdzielają zasiłki.
Ponadto po wejściu Polski do Unii Europejskiej publiczne służby zatrudnienia stały się członkiem sieci Europejskich Służb Zatrudnienia. EURES, która to wspiera mobilność na europejskim rynku pracy. Dzisiejsze służby zatrudnienia wykonują wiele jeszcze zadań, których nie wymienia encyklopedia. Należy do nich m.in. obsługa zatrudnienia cudzoziemców, wydawanie zezwoleń na pracę i oświadczeń w szczególności dla obywateli Ukrainy.
